De lange weg naar Alaska, een verhaal van loslaten en ontdekken - van Toronto tot Banff
Een RV, een gezin, en een droom van zeven weken door de wildernis van Alaska.
Een persoonlijk reisverhaal over het vertrek uit Toronto, de eerste indrukken van Alberta en de start van een zeven weken durende roadtrip door Alaska met het gezin. Van fondue in Banff tot beren langs de Icefields Parkway.
Een reis als overgangsritueel
Na tien jaar in het buitenland te hebben gewoond – waarvan de laatste twee jaar in Canada – besloten we terug te keren naar België. Mijn man nam afscheid van het bedrijfsleven, we verkochten ons huis in Oakville, Ontario, en vulden een zeecontainer met al onze bezittingen. Terwijl onze spullen naar Europa verscheept werden, besloten we een droom waar te maken die we al twintig jaar koesterden: een reis naar Alaska.
Het werd geen vakantie, maar een overgangsritueel. Een zoektocht naar rust, naar betekenis, naar verbinding met elkaar en met de natuur. Het was de zomer van 2006 en de reis zou ons leven veranderen. Wat we toen deden – loslaten, reizen, genieten – is vandaag misschien wel relevanter dan ooit. Steeds meer mensen kiezen ervoor om alles een tijdje achter zich te laten en op zoek te gaan naar betekenisvolle ervaringen.
Het vertrek – afscheid en avontuur
Na een laatste avond met vrienden in Toronto vertrokken we met het hele gezin voor een reis van zeven weken door Alaska. De camper stond klaar in Calgary, onze koffers waren gepakt, en de emoties liepen hoog op. Wat begon als een sprong in het onbekende, werd al snel een avontuur dat ons dichter bij elkaar bracht – en bij de natuur.
Een vlucht vol symboliek
Na een korte nacht vlogen we de volgende ochtend naar Calgary. De bemanning was grappig en de sfeer was ontspannen. Terwijl Didier een boeiend gesprek aanknoopte met iemand die naast hem zat, probeerde ik wat slaap in te halen. Onze dochter Gaïa, die toen veertien was, was niet helemaal enthousiast over deze reis. Door naar België te verhuizen moest ze haar vrienden achterlaten, wat haar zwaar viel. Maar langzaam begon ze zich bij het besluit neer te leggen.
De RV: groot, intimiderend, en onze nieuwe thuis
Bij aankomst werden we opgehaald door All-Drive Canada. De RV leek eerst een monster, maar Didier stapte er zelfverzekerd in, en dat gaf mij moed. De mountainbikes werden op maat afgesteld – al zouden ze later vooral voor frustratie zorgen. We maakten een eerste stop bij Safeway en sloegen proviand in voor de eerste dagen. Onze eerste bestemming was Banff National Park. We installeerden ons op een van de campings en voor het eerst beseften we écht: we zijn vertrokken.
Banff National Park – het startpunt van de roadtrip
Fondue met caribou en een uitzicht om stil van te worden
In Banff namen we de shuttlebus naar het centrum, waar we genoten van fondue en pierrade met kariboe, eland en bizon. De rekening was belachelijk duur, maar de sfeer was onbetaalbaar. Didier, die normaal gesproken graag foto's maakt, had er nog geen enkele genomen – een teken dat de stress van de afgelopen weken nog nazinderde.
Johnston Canyon en de eerste ontmoeting met een wapiti
De volgende ochtend reden we naar Johnston Canyon. Drie jaar eerder hadden we een wandeling door de canyon moeten overslaan omdat er gewoon te veel mensen waren. Deze keer was het rustig en al snel zagen we een majestueuze wapiti langs de weg. Ik haalde snel mijn nieuwe Nikon-camera tevoorschijn, hoewel de lichtomstandigheden niet ideaal waren, en voelde me als een kind met nieuw speelgoed. We genoten van de wandeling en de prachtige waterval – een van de hoogste in Canada.
Een nest visarenden boven de vallei
Op de oude weg tussen Banff en Lake Louise stopten we bij een uitzichtpunt over een kleine vallei waar de spoorlijn doorheen slingert. Boven op een elektriciteitspaal zagen we een groot nest van visarenden. Didier haalde zijn 400mm-lens en converter boven en kon een close-up maken van het nest, waarin twee kuikens zaten en wat leek op een derde, levenloos jong aan de rand. De vader zat verderop, hoog in een dennenboom. Het was een indrukwekkend tafereel, en de foto’s zijn prachtig geworden.
Lake Louise en de eerste beren
Op dag drie reden we naar Lake Louise, waar het water een prachtige blauwe kleur had door het gletsjerslib. Het uitzicht op de omliggende bergen die weerspiegelden in het meer was adembenemend.
We slenterden langs de oever van het meer en kwamen uiteindelijk aan de andere kant uit. Daar begonnen we aan de wandeling naar Six Glacier Valley.
Het is een redelijk steile klim van 3,5 km die je steeds dichter bij de gletsjers brengt. Tegelijkertijd ruik je de zoete geur van geurige struiken. Later die dag zagen we op de Icefields Parkway een zwarte beer langs de weg. Deze 230 km lange weg snijdt door de Rockies op een hoogte van ongeveer 1500 m, omringd door bergtoppen van 3000 tot 3500 m.
We reden verder naar de Athabasca-gletsjer. We waren hier drie jaar geleden ook al geweest en het was duidelijk dat de gletsjer nog verder was teruggetrokken. Het was winderig en koud, en we waren bijna alleen. Het hoogtepunt kwam bij zonsondergang, toen we twee jonge beren vlak naast onze camper zagen spelen. Ze rolden door het gras, gingen op hun achterpoten staan en kwamen zo dichtbij dat ik mijn raam moest sluiten.
Een begin vol belofte
De eerste dagen van onze reis waren intens, emotioneel en vol verwondering.
Alberta zorgde voor een zachte landing in het avontuur dat ons te wachten stond. De ontmoetingen met de natuur en de kleine momenten vormden het begin van een reis die ons zou veranderen.
